De Schorzijdebij.

De soort begeeft zich steeds meer naar het Noorden van Nederland.

Als je een poosje naar de bijen blijft kijken zie je dat een groot aantal mannetjes op een vrouwtje afvliegt en de bevruchting begint. Meestal kruipen ze onder een begroeiing en na een poosje vliegen ze allen weer weg. Af en toe komt er een Schorzijdebij aan vliegen met stuifmeel of pollen aan de stijve haren van het beide laatste stel achterpoten. De Zeeaster is de foerageerplant en die staat vlak langs de kant van het talud. Dus ze hoeven niet ver te vliegen.

De Schorzijdebij is een solitaire [alleen gaande] bij die voorkomt op de schorren van West-Europa. De lengte van het diertje bedraagt zo'n 12 millimeter.

Ze leven ongeveer 7-8 weken en sterven dan. De larven overwinteren in de grond en zo blijft de soort bestaan om er het komende jaar weer van te kunnen genieten.

Grauwe klauwier.

De Grauwe klauwier is een echte zomergast in Nederland, die in de meeste gevallen niet voor eind april/begin mei arriveren vanuit Afrika. Ze bouwen hun nest in het ruigere struikgewas en in een gebiedje waar veel doorns zitten, waaraan ze hun prooi kunnen prikkken voor slechtere tijden. Ze leggen 4-5 eitjes en na plm. 15 dagen zien de jongen het daglicht. Vaak zijn de meeste vogels in september al weer grotendeels op de retourvlucht naar het overwinteringsgebied. Op de bovenste foto staat het mannetje, op de middelste foto het vrouwtje en op de onderste staat een juveniele vogel,

Sneeuwgans [Anser caerulescens].

De Sneeuwgans behoort tot de groep "Eendachtigen-Ganzen. Deze vogelsoort komt oorspronkelijk uit het hoge noorden van NO-Siberië, Groenland, Canada en Alaska. De meeste vogels die hier worden gezien zijn vaak exemplaren die ontsnapt zijn uit colecties van vogelliefhebbers. Dat ze op eigen kracht hier naar toekomen is alleen te bewijzen aan de hand van geringde vogels. Het is altijd weer leuk om een dergelijke vogelsoort te zien. Vaak trekken ze mee met groepen Brandganzen.

Het vrouwtje legt 4-5 eieren en de broedduur is ongeveer 25 dagen. De jongen zijn nestvlieders en gaan, zo gauw ze zijn opgedroogd, met de ouders mee het water op. Er dreigen vele gevaren voor de kuikens, zoals Sneeuwuil, poolvos en andere predatoren. Deze predatoren kunnen zowel vanuit de lucht of vanaf de grond toeslaan. De Sneeuwgans is een graseter. Op hun winterverblijf zie je ze ook op stoppelvelden van koren, groenten en/of mais.

De Wulp [ Numenius arquata].

De Wulp is een echte kustvogel, die soms in grote getale voorkomt. Vooral tijdens hoogwater vormen ze de zgn. Soos.

Hierin bevinden zich soms duizenden vogels. De snavel van het vrouwtje is ongeveer 15-17 cm lang, terwijl die van het mannetje blijft steken tussen de 11 en 12 cm. Dat heeft het grote voordeeel dat ze op verschillende dieptes kunnen foerageren.En dus geen concurenten van elkaar zijn.

Ze speuren naar wadbodemdieren tijdens laag water. Zoals kleine schelpdieren, wadpieren en pissebedden.

Scholekster [Haematopus ostralegus].

De Scholekster is een soort uit de familie van de Scholeksters en is een vrij grote Zwart-witte steltloper.

De soort gaat behoorlijk in aantal achterui en bereikt inmiddeld de "Bijna bedreigd"status. De oranje-rode poten en snavel steken behoorlijk af bij het zwart-witte verenkleed.Verder heeft deze vogel een gewicht van 450-750 gram en komt in heel West-europa langs de kust voor. De laaste jaren verschijnt de vogel ook steeds meer in het binnenland. Hier broeden ze veelal op platte daken van gebouwen. Het nest bestaat uit een rommelig kuiltje in het zand of grint en daarin worden 3-4 eieren gelegd.

De broedduur is 25-27 dagen en de jongen zijn nestvlieders en worden door beide ouders gevoerd tot ze ongeveer 35 dagen oud zijn.

Ze kunnen gemakkelijk een leeftijd bereiken van zo'n 30-35 jaar. In het najaar trekt de vogel wat zuidelijker, omdat daar gemakkelijker aan voedsel [wadpieren, mossels, ed.] te komen is. 2023 is uitgeroepen tot het JAAR VAN DE SCHOLEKSTER.

Tel je ook mee, want het is hardstikke leuk werk om te doen en je krijgt overzicht in de aantallen.

Velduilen.

Meestal rond half oktober verschijnen er in het noorden van Nederland een aantal Velduilen. Soms 4-5 en ook wel eens 10-15 exemplaren.

Snel zijn de meldingen rond en bijna heel Nederland komt kijken. Ik tenminste wel.

Hierbij enkele foto's

Icarusblauwtje [Polyommatus icarus].

Het Icarusblauwtje [polyommatus icarus] is het meest voorkomende blauwtje in Nederland en komt veelal voor op en in kruidenrijke graslanden en ruigten. deze soort valt onder de groep "dagvlinders" en is een soort uit de familie van de kleine pages, vuurvlinders en blauwtjes. [Lycaenidae].

Goed tot redelijk snel te determineren. de soort komt over het hele land voor. Het mannetje is aan de bovenkant blauw van kleur en het vrouwtje blauw met een enigszins bruine gloed met oranje vlekjes. ook de mannetjes hebben deze vlekjes. Vaak wordt het vrouwtje aangezien voor het Bruinblauwtje [Aricia agestis].

De vliegtijd is van april tot ver in september. de rups overwintert, meestal in het derde rupsstadium [vervelling].